Gehoord:

Het Brabants Orkest op 19 januari 2012 in een Mozartprogramma met

Alexandre Tharaud als gastpianist.

Dirigent: Jan-Willem de Vriend

door: Peter van Korlaar

Het concert begon met de Ouverture uit Idomeneo (Koning van Kreta) KV366, aansluitend gevolgd door de bijbehorende Balletmuziek (KV367) Wat opviel was het gebruik van natuurhoorns en natuurtrompetten, koperen blaasinstrumenten zonder ventielen, waarbij het louter en alleen aankomt op lippenspanning (embouchure) Hierdoor kreeg het orkest meteen al een wat oudere klank, scherper en transparanter. Ook de moderne pedaalpauken waren vervangen door hun voorgangers met stemschroeven. De houtblazers waren netjes in paren opgesteld, van elk twee. Jan-Willem de Vriend dirigeert ontspannen en sympathiek, zonder stokje. Het hoofdwerk voor de pauze was natuurlijk het Pianoconcert nr. 9 in Es - KV 271(ofschoon op papier na de pauze aangekondigd) waarbij de pianopartij, op de grote Steinway concertvleugel, gespeeld werd door de inmiddels beroemde Franse Pianist Alexandre Tharaud. Dit pianoconcert met de bijnaam Jeunehomme is een pareltje van het zuiverste soort, zeker zoals het gespeeld werd door Tharaud, met een prachtige fluwelen toon die nergens opdringerig was, soms speelde hij zo zacht dat het niet meer dan een ijle fluistering betrof. De 'Mozartkügeln' die Tharaud constant uit de vleugel toverde werden ingebed in een zilveren omhulsel, geproduceerd door de zangerig spelende strijkers. Een perfect uitgevoerde cadens werd weer vakkundig door Jan-Willem de Vriend opgevangen (was de cadens ook van Mozart?) De pianist speelt ogenschijnlijk uit de losse pols, laat herhaaldelijk zijn linkerarm naar  believen naar beneden hangen of omhoogkomen, terwijl zijn rechtervingers dan het werk doen. Hij draaide zich regelmatig naar het orkest toe, de communicatie was voortreffelijk!

Deze prachtig spelende pianist, volgens eigen zeggen is de vleugel zijn minnares. Laten we hopen dat de liefde dan nog heel lang zal voortduren. Na de pauze stond de laatste grote symfonie van Mozart nog op het programma, zijn Symfonie nr 41 in C - KV. 551, bijgenaamd de Jupiter.  Alhoewel niet helemaal duidelijk is waar de naam Jupiter vandaan komt, was het duidelijk dat deze muziek vandaag een helle gloed uitstraalde, te vergelijken met de nog steeds zichtbare planeet zelf, die iedere avond nog als het meest heldere hemellichaam te bewonderen is. Een prachtige vertolking onder de bezielende, dansante, leiding van Jan-Willem de Vriend; het dubbele fugathema uit het 4e deel blijft nog dagen lang hardnekkig door mijn hoofd spoken. Geen wonder dat Robert Schumann deze symfonie ooit aanduidde als de Symphonie mit der Schlussfuge. Al met al weer een prachtige avond, weliswaar met een totaal andere programmering dan het Russische concert dat Het Brabants Orkest vijf dagen eerder gaf, maar hiermee toonde het orkest maar weer eens zijn grote veelzijdigheid! We wachten met ongeduld op de volgende concerten, het blijft hier in Eindhoven steeds naar meer smaken!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Gehoord:

Het Brabants Orkest met Brabant Koor op zaterdagavond 14 Januari 2012 in een Russisch programma.

Een prachtig concert in de reeks afscheidsconcerten van Dirigent Alan Buribayev met werken van Prokoffieff; Borodin en Moessorgsky.
Soliste: Mezzosopraan Marianna Tarasova

door Peter van Korlaar

Met deze programmakeuze bewees Alan Buribayev zijn grote affiniteiteit met het Hoog-Romantische Russische repertoire. Reeds in de Polowetzer Dansen van Alexander Borodin   kwamen orkest en koor goed op stoom. Alhoewel het programma van deze avond behoort tot het ijzeren reperoire moet je als publiek blijkbaar wachten op gelegenheden als deze om deze werken voor het eerst ook live te kunnen aanschouwen en te beluisteren. Ik gebruik met opzet eerst het woord aanschouwen, want er valt heel wat af te kijken op het podium. Boven het orkest, met op de achtergrond het fraai ogende pijporgel, verheft zich over de volle breedte van het balcon het Grote Brabantkoor, indertijd speciaal opgericht voor dit soort speciale projecten. Op het podium zelf behalve de gebruikelijke (grote) bezetting een keur aan slaginstrumenten, pauken, grote trom, tam-tam, xylofoon, klokkenspel en de twee harpen. De dirigent bewijst het geheel goed onder controle te hebben, koor en orkest reageren als een onlosmakelijke eenheid op zijn aanwijzingen. Met de mezzo Marianna Tarasova bewees het Brabants Orkest een soliste van formaat naar Eindhoven te hebben gehaald, zelden zag en hoorde ik een aanschouwender presentatie van Moessorgskys Liederen en Dansen van de Dood. Het concert werd afgerond met de machtige koorcantate Alexander Newsky getoonzet door Sergeï Prokoffieff. In deze vaak bloedstollende muziek, die ten volle de heldendaden van de grote veldheer Alexander Newsky uitbeeldt, leidde Buribayev zijn koor en orkest tot grote majesteitelijke hoogten, waaraan maar geen einde leek te komen. Een groots slotapplaus was zijn deel, waarbij hij ook ruimhartig de vaste dirigent van het Brabant Koor (Louis Buskens) en de musici van het Brabants Orkest betrok.