Theater aan de Parade / ‘s-Hertogenbosch

Koffie bij de Piano – 9^e jaargang  

Zondag 6 november 2011

 

Gehoord: Xavier Boot en Joost-Jan van Houten

Presentatie: Cynthia van der Schans

 

Door: Peter van Korlaar

Dit artikel wil geen recensie zijn. Het is een sfeerbeschrijving van het concert. Zo er al een aanbeveling wordt gedaan dan is deze positief bedoeld!

 

Hij werd helaas onvoldoende aangekondigd door Cynthia, maar het eigen gehoor en navraag leverden op dat hij  twee werken van Franz Liszt speelde:

a) Sonnetto nr 104 del Petrarca en

b) Legende nr. 2: St. François de Paule marchant sur les Flots

Hij deed dat heel behoorlijk, met name het Petrarcasonnet speelde hij netjes, met een mooi toucher.

Een tip voor de samenstellers van het boekje, vermeld ook altijd het programma van de prélude-pianist, want de vooraankondiging schiet er. door zenuwen van de presentator, nog wel eens bij in!

En toen speelde de net 22 jaar geworden Xavier Boot. Tot het (te vroege) overlijden van Rian de Waal, diens leerling (bachelor) op het Koninklijk Conservatorium in Den Haag; nu is hij leerling van pianodocent Georg Friedrich Schenck aan de Robert Schumann Akademie in Düsseldorf. Xavier speelde al eerder tijdens de Oranjemarathon op 30 april jl.

 

             In de Prélude (vooraf) speelde

           Joost-Jan van Houten

 

 

 

Xavier Boot had het zich niet gemakkelijk gemaakt, met een zwaar en veeleisend programma waarin tenminst twee grote sonates stonden uit de topliteratuur voor piano. Hij begon zijn optreden met de beroemde

Sonata in f, op. 57;  de ‘Appassionata’ van Ludwig van Beethoven.  En in deze sonate draait het vooral om het ‘gepassioneerde’, het hartstochtelijk element in de muziek. Welnu, deze eigenschap was bij het spel van Xavier in hoge mate aanwezig! Eigenlijk beheerste het zijn hele programma. Hij speelde deze weerbarstige sonate knap, met een directe toonvorming. Iets minder tempoversnelling in het 3^e deel zou hem kunnen behoeden voor kleine, hoorbare, ontsporingen. Xavier zit laag, veel lager dan te doen gebruikelijk is op een normale pianobank. Dat is goed voor het optimaal benutten van het armgewicht, ten dienste van het toucher. Een zithouding die hij wellicht heeft afgekeken bij Wibi Soerjadi? Hoe het ook zij, de poten had hij zelf ‘onder zijn eigen stoel’ uitgezaagd, zo vertelde hij tijdens het interview voor de pauze. Daarna volgden nog twee werken van Frédéric Chopin, eerst diens bekende Nocturne in Es op. 9-2; daarna het Scherzo in bes, op. 31. De Nocturne zou hij van mij wat intiemer en langzamer mogen spelen. Het Scherzo kwam goed uit de verf, alweer met dezelfde ‘gepassioneerde’, en robuuste wijze van aanpak. Presentatrice Cynthia wist hem daarna vlot en op een ontwapenende manier aan het praten te krijgen. 

Na de pauze speelde hij eerst een verrassend goed gelukte eigen bewerking van het prachtige 2^e deel uit het 4^e pianoconcert van Ludwig van Beethoven. Xavier houdt van uitersten, met grote dynamische contrasten. Gelukkig speelde hij naast flink aangezette fortissimo’s ook prachtig gedoseerde zeer verfijnde pianissimo momenten in deze compositie. De orkestpartij had hij geraffineerd met de solopartij verweven.

 

En daarna volgde het laatste werk, de ultieme krachtproef voor pianisten, de grote Sonate in b van Franz Liszt.

De zeer zacht gespeelde openingsnoot g in dubbeloctaaf keert aan het slot weer terug, maar dan met een b, tegelijk ook de hoofdtoonsoort van deze sonate in b-moll. Zo zijn begin en einde van de sonate eigenlijk één grote ronde spanningsboog.  Daartussen gebeurt er heel veel binnen een tijdsbestek van ca. 30 minuten. De pianist moet een veelheid van technische capriolen spelen, een grote fuga, enorme octaafgangen en nog veel meer. Xavier wist dit alles netjes binnen de perken te houden, moest er soms voor waken dat zijn ‘passie’ niet met hem op de loop ging. Uiteindelijk landde hij weer keurig op die o zo mooi klinkende sonore slottoon b in het subcontra-octaaf. Hij had nog energie genoeg over om nog een mooi 3^e deel uit een Haydnsonate te spelen

 

De Pianist....		Xavier Boot....		....in diepe concentratie....

 

 

 

 

Het applaus klaterde.....		en hij speelde nog een mooie toegift!